OPINIE/BRIEF

Brief aan Joël De Ceulaer

Jarrin van der Made

OKT 16, 2020

Brief aan Joël De Ceulaer.

Beste meneer De Ceulaer,

Aangenaam, ik ben Jarrin, een 17-jarige jongere die in dit vreemde jaar zijn secundair onderwijs heeft moeten afronden en aan een nieuw hoofdstuk is begonnen aan de universiteit. Toen ik uw Tweet las schrok ik daar toch wel even van, in wat voor bubbel kun je leven dat je zoiets kan stellen. Ongetwijfeld zal dit voor een deel van de studenten wel kloppen maar een ander deel waaronder ik voelt zich door zo’n Tweet eerder in de steek gelaten. Als u niet weet over welke Tweet ik het heb, het gaat hierom; “Sorry, maar doen alsof het een ramp is dat studenten in de eerste maanden online les moeten volgen – dat kan er bij mij echt niet in. Is dat érg? Voor hetzelfde geld is dat ooit gewoon de regel.”.

“DOOR DIT SOORT UITSPRAKEN VOEL IK MIJ IN DE STEEK GELATEN”

-Jarrin van der Made

En begrijp me niet verkeerd, ik ben niet tegen bepaalde regels, heb ik soms mijn twijfels bij een bepaalde maatregel? Ja. Maar begrijp ik de situatie die er op dit moment zeer slecht uitziet ook? Ja, absoluut. Het gaat mij in deze eerder over het minimaliseren van de (mentale) impact op de jongeren, wat u door deze opmerking doet.

Toen in maart de originele ‘lockdown light’ begon vond ik dat niet per se zo erg, toen besefte we nog niet dat dit zo lang zou duren. Op dat moment werd er aangekondigd dat de scholen enkele weken zouden sluiten, ‘tot snel’ zeiden we nog tegen elkaar. Ik persoonlijk had weinig problemen in die eerste weken en maanden. Maar toen het einde van het schooljaar naderde zag ik mijn omschakeling van secundair naar hoger onderwijs die er normaal gezien heel anders zou uitgezien hebben stilaan in het water vallen. Ik was blij dat mijn secundaire school toch nog een fysieke proclamatie op poten kon zetten, waarbij alle regels gerespecteerd konden worden. Een klein sprankeltje hoop was dat, snel daarna volgde namelijk het besef dat ik meer dan de helft van die mensen die ik zoveel jaren had gekend waarschijnlijk nooit tot heel weinig zou terugzien, en dat nadat we elkaar al maanden niet volwaardig hadden kunnen zien.

In het begin van de zomer zag het er beter uit, ik kon weer afspreken met wat mensen die ik al maanden niet meer echt gezien had, juli was een goeie maand, het zag er ietsje beter uit voor mijn begin aan de universiteit. Maar toen het onvermijdelijke toesloeg, een verstrenging van de maatregelen, in mijn thuisprovincie zelfs een avondklok, werd alle hoop die ik had voor een ietwat normale start aan de universiteit volledig weggevaagd. Ik zat in die periode heel diep, heel diep.

Ik zie mezelf als een ambiverte persoon. Ik ben vaak heel introvert maar hecht wel veel belang aan goede contacten. Ik was en ben enorm bang dat door deze start ik het enorm moeilijk ging hebben om mensen te leren kennen, iets wat niet goed voor mij zou zijn. En hoe het er nu uitziet is dat het geval en ik ben vast niet de enige. Zeker in een eerste jaar aan de universiteit is contact met medeleerlingen zeer belangrijk, iets wat ik door deze situatie niet of minder goed heb.

Deze situatie heeft een enorme impact, niet alleen op de fysieke gezondheid die het virus aanricht, iets wat ik absoluut niet wil minimaliseren en wat zeker tot de prioriteiten behoort, maar ook op de mentale gezondheid, en dan vooral van jongeren. Want zeg nu zelf meneer De Ceulaer, u heeft zich misschien wat moeten aanpassen, maar u doet, als volwassen man die waarschijnlijk al heel lang een vaste kennissen groep heeft, al jaren hetzelfde. Jongeren daarentegen, zeker eerstejaarsstudenten als mezelf, niet. Wij zitten in een fase waar we ons zelf nog moeten leren kennen, ons zelf nog moeten vormen, onze eigen weg nog moeten vinden. Maar dat wordt belemmerd door heel deze situatie.

En ik vraag totaal niet om bepaalde maatregelen niet te nemen, daar wil ik mij hier niet over uitspreken. Ook ik wil dat de cijfers dalen, ook ik keur de zuipende en feestende jongeren af die de regels aan hun laars lijken te lappen. Maar kijk ook eens naar die andere en grotere groep jongeren. Ik wil enkel vragen om wat begrip en om de situatie niet te minimaliseren en ons in de steek te laten. Want door dit soort uitspraken voel ik mij in de steek gelaten.

Met vriendelijke groet,

een eerstejaarsstudent die dit wél erg vindt.

Geschreven door JARRIN

Jarrin, een jonge gedreven gast met een ecologisch hart.